รอกิ้งก่า หาจับ เป็นลาภปาก

รอกิ้งก่า หาจับ เป็นลาภปาก
ยิ่งหิวอยาก จากหาย ไปไหนสิ้น
เลยทนฝืน กลืนหญ้า น้ำตาริน
รสไม่ชิน กลิ่นเหม็น สุดเข็ญใจ