คนมาหา หน้าชื่น จึงตื่นทัก

คนมาหา หน้าชื่น จึงตื่นทัก
รอนานนัก อยากไป แต่บ่ายคล้อย
จึงยืนมอง ร้องย้ำ ไม่สำออย
เพียงแรงน้อย หงอยอยู่ ไม่สู้ดี

คนปรีกษา ปราศัย ใกล้ใกล้หนอ
ฟังคำหมอ พอรู้ ควรอยู่นี่
สองสามวัน หมั่นเฝ้า คงเข้าที
กลับคืนนี้ มีแน่ แค่หลับนอน